Herkese merhabalar,
Ondokuzuncu bölüme hoş geldiniz. Bugünkü konumuza başlamadan önce her zaman olduğu gibi, yorumlarınızı ve fikirlerinizi beklediğimi hatırlatmak istiyorum. Merak ettiğiniz veya önerdiğiniz konular varsa da yoruma yazarsanız memnun, takip edip beğenirseniz de mutlu olurum. İyi dinlemeler.
“Onu öldürmek için önce zehirlediler. Yetmedi, vurdular. Hâlâ yaşıyordu. Sonunda nehre attılar. Yine de suyun içinde mücadele ettiği söylendi. Bu adam kimdi?”
Bir köylü mü? Bir keşiş mi? Bir şarlatan mı? Yoksa ölümsüz bir mürit mi? Adını duyan herkesin aklında farklı bir imaj oluşuyor Rasputin deyince. Kimi onu Rusya’yı yıkan karanlık güç olarak görüyor, kimi gizli bir tarikatın ruhani lideri… Bazılarıysa hâlâ onun gerçekten “ölmediğine” inanıyor.
Bugünkü bölümde, sadece Grigori Rasputin’in hayatını değil, onun etrafında örülen efsaneleri, korkuları ve sır perdesini aralayacağız. Size yalnızca tarih anlatmayacağım. Aynı zamanda mistik bir hikâyeye, akıl almaz bir yükselişe ve tarihin en tuhaf suikastlerinden birine tanıklık edeceksiniz.
Hazırsanız başlayalım. Sizi önce Sibirya’nın dondurucu rüzgarlarına götüreceğim.
Şöyle geriye gidelim, bayağı geriye, 1869 yılına… Sibirya’nın tam ortasında Pokrovskoye adında küçük, soğuk bir köy düşünün. Rasputin burada doğdu. Eğitim falan hak getire. Okuma yazması bile neredeyse yoktu. Çocukken de haylaz, tuhaf ve içine kapanık biri olarak biliniyordu. Köy halkı onu çok fazla ciddiye almıyor-du. Ta ki “kehanetler” görmeye başladığını söyleyene kadar… Dini vizyonlar gördüğünü, meleklerle konuştuğunu, geleceği sezdiğini iddia ediyordu. O dönemde, böyle mistik şeyler hâlâ ciddiye alınıyor tabii. Derken genç yaşta bir manastıra gitti ve burada mistik düşüncelerle tanıştı. Zamanla Ortodoks kilisesinin marjinal sayılabilecek bazı tarikatlarıyla da bağ kurdu.
Özellikle bir tanesi var ki, onu anlatmadan geçemem. Khlıst tarikatı. Bu grup, günah işleyerek ruhun arınabileceğine inanıyordu. u tarikatın inancı şu: Ne kadar çok günah işlersen, o kadar arınırsın. Yani ciddi ciddi acının, utancın insanı Tanrı’ya yaklaştırdığına inanıyorlardı. Bu inanca göre, bedenin arzuları bastırılmazdı, yaşanırdı. Çünkü o arzular, ruhun yolculuğunun bir parçasıydı. Bu, hem inançlıları etkileyen hem de muhafazakârları dehşete düşüren bir görüştü.
İşte Rasputin de bu anlayışı özümsedi. Ve sonra ne yaptı biliyor musunuz? Bunu hayatının merkezine yerleştirdi. Günahı kutsal bir araç gibi görmeye başladı. Bu da onun daha sonra kuracağı o mistik çevrenin temelini oluşturdu.
Ama tabii, Rasputin’in dini söylemleri, resmi Ortodoks Kilisesi tarafından hiçbir zaman kabul görmedi. Hatta kilise onu sapkın olarak ilan etti. Ancak, halkın ve aristokrasinin bazı kesimlerinin ona göstereceği yoğun ilgi, dini otoritelerin tepkisini daha da artıracaktı.
Neyse, zamanla ünü artmaya, ismi bölgesel olarak duyulmaya başladı. İnsanlar onun “gözlerinin içine bakınca içlerini gördüğünü”, “elleriyle dokunduğunda hastalıklarını çekip aldığını” söylüyordu. Tabii bu hikâyelerin ne kadarının doğru, ne kadarının uydurma olduğunu bilmiyoruz. Ama şurası kesin ki: Rasputin, insanları etkiliyordu. Sadece fikirleriyle değil, varlığıyla. Karizması, sessiz konuşma tarzı, yavaş bakışları ve gözlerini hiç kaçırmadan karşısındakine bakışı, onun çevresinde bir çekim alanı yaratıyordu.
Bu ün bir şekilde saraya kadar ulaştı. 1900’lerin başında, önce Kazan’a, ardından Moskova’ya ve nihayetinde St. Petersburg’a. Orada yüksek sosyete içinden bazı kişilerle tanıştı. Dini entelektüeller, aristokratlar, hatta bazı kilise yetkilileri onunla ilgilenmeye başladı. Sonra bir şekilde dönemin Çarı II. Nikolay ve Çariçe Alexandra’nın dikkatini çekti. Çünkü bir dertleri vardı. Bu kısım hikâyenin dönüm noktasıdır.
Peki ne dertleri vardı? Çiftin tek oğlu ve veliahtları Alexei, hemofili hastasıydı. Yani vücudu kanı pıhtılaştıramıyordu. En ufak bir çarpma bile ölümcül kanamaya yol açabilirdi. Tüm doktorlar çaresizdi. İşte bu noktada Rasputin devreye girdi ve işin rengi değiştir. Onun çocuğa dua ederek iyileşmesini sağladığı iddia edildi. Bazıları bunun, sadece hipnoz veya telkin olduğunu söyler. Bazılarıysa Tanrısal bir müdahale olduğuna inanır. Ama sonuçta ne oldu? Çariçe Alexandra, Rasputin’e tamamen bağlandı. Hatta, Rasputin ve Çariçe arasında geçen samimi mektuplar da günümüze ulaşmış durumda. Alexandra, Rasputin’e “kutsal sevgilim” diye hitap ediyor. Ona olan bağımlılığı yalnızca manevi değil, duygusal düzeyde de derinleşmiş gibi görünüyor. Neyse, bu mucizesinden sonra tabii Rasputin, sadece bir şifacı değil artık sarayın bir parçası hâline geldi.
Bu olayla ilgili modern analizler de var. Örneğin, doktorların çocuğa verdiği aspirin hemofiliyi daha da kötüleştiriyor olabilirdi ve Rasputin geldikten sonra bu ilaçlar kesildiği için Alexei’nin durumu düzelmiş olabilir. Ama tabii bu bilimsel yorum, dönemin insanları Rasputin’in mucizevi gücüne inandı.
Sonra ne oldu? Rasputin’in sarayda etkisi arttı. Artık yalnızca özel seanslarda değil, devlet meselelerinde bile söz sahibi olmaya başlamıştı. Hükümet üyeleri atanırken, bakanlar görevden alınırken bile onun fikirleri dikkate alınıyordu. Bu durum özellikle aristokrasiyi çılgına çevirdi. Çünkü bu adam, eğitimsiz bir köylüydü. Temiz giyinmiyor, aylarca yıkanmıyor, sürekli içki içiyor ve kadınlarla skandallara karışıyordu.
Ve Rasputin’in etrafında toplanan hayran kitlesi de başlı başına bir fenomendi. Onu sadece dinleyen değil, ona tapan insanlar vardı. Kontesler, düşesler, hatta general eşleri… Hepsi Rasputin’in düzenlediği gizli “arınma seanslarına” katılıyorlardı. Bu toplantılarda çıplaklık, ağlama krizleri, günah çıkarma adı altında yapılan fiziksel temaslar yaygındı. Bazı kaynaklar bu ayinlerin zaman zaman cinselliğe kaydığını, hatta Rasputin’in bunun Tanrısal bir görev olduğunu söylediğini aktarıyor.
Rasputin, “acı çekmek sizi arındırır, günah sizi Tanrı’ya götürür” diyordu. Bu söylem, onun çevresinde bir çeşit tarikat oluşmasına neden oldu. Bazılarına göre bu grup, gerçek anlamda bir “ölümsüzlük müritleri” topluluğuydu. Rasputin onlara, ruhun sonsuzluğunu, ölümden sonra tekrar doğmayı, hatta fiziksel olarak ölümü aşabileceklerini anlatıyordu.
Bu durum artık siyaseten de tehlikeli hâle gelmişti. Üstüne bir de daha önce bashettiğim Çariçe ile aralarında geçen mektuplar halkın eline geçince dedikodu kazanı iyice kaynadı. Gazetelerde Rasputin’i Çariçe’nin dizinin dibinde gösteren karikatürler çıktı. Yani adam resmen dedikodu tufanının merkezindeydi. Kilise de Rasputin’i sapkın ilan etti. Ama bu ikilik de adamın efsanesini daha da büyüttü.
Bu arada belirtmem gerekir, tüm bu olaylar savaş dönemine denk gelmekte. Ülke zor durumda. Ve böyle bir ortamda, Rasputin gibi biri iktidarın merkezindeydi. Ta ki bir grup aristokrat, bu “sorunu” kökten çözmeye karar verene kadar.
Prens Felix Yusupov liderliğinde kurulan küçük bir komite, 1916 yılının Aralık ayında Rasputin’i ortadan kaldırmak için plan yaptı. Rasputin bir akşam Yusupov’un sarayına davet edildi. Ona siyanürle dolu kekler ve şaraplar ikram edildi. Ama hiçbir şey olmadı. Hatta daha da garibi, Rasputin zehirli kekleri yedikten sonra sanki daha da neşelendi. Gülerek sohbet etmeye devam etti. Panikleyen Yusupov, silahını çıkarıp onu göğsünden vurdu. Rasputin yere yığıldı. Ama birkaç dakika sonra ayağa kalktı. Saraydan çıkmaya çalıştı. Diğerleri dehşet içinde onu takip etti. Onu tekrar vurdular. Yere düştü. Sonra bir sopayla dövüldü. En sonunda buzla kaplı Neva Nehri’ne atıldı.
Bu arada Yusupov bu suikasti yıllar sonra detaylı bir şekilde anlattı. Ama tarihçiler, anlatılanların bir kısmının abartı olabileceğini düşünüyor. Hatta bazı teoriler var ki, İngiliz ajanlarının bile bu suikaste destek verdiği söyleniyor. Çünkü Rasputin, Rusya’nın savaştan çekilmesini savunuyordu. Bu da İtilaf devletleri için kötü haberdi.
Suikast olayından sonra yapılan otopsi, Rasputin’in akciğerlerinde su bulunduğunu ortaya koydu. Yani o, bütün bu saldırılardan sağ kurtulmuş, en sonunda suda boğularak ölmüştü. Bu bilgi bile onun “ölümsüz” imajını beslemeye yetti.
Ve sonrasında ne oldu dersiniz? Sadece birkaç ay sonra Romanov Hanedanı çöktü. Çar tahttan indirildi. Çariçe hapsedildi. Ve tüm aile, bir bodrum katında infaz edildi. Rasputin’in söylediği o meşhur kehanet gerçekleşti: “Beni bir soylu öldürürse, Romanovlar da benimle birlikte yok olur.”
Peki cesedi ne oldu? Bolşevikler, devrimden sonra mezarını bulup çıkardı. Cesedi yakıldı. Bazı anlatılarda cesedi yakılırken oturduğu, gözlerini açtığı falan söyleniyor. Bu elbette gerçek olmayabilir ama Rasputin efsanesini büyüten hikâyelerdendir.
Peki Rasputin’in ölümsüzlük müritleri hâlâ var mı? Bu sorunun cevabı kesin değil. Ancak modern Rusya’da hâlâ onun mezarına gizlice gidip mum yakanlar, onun sözlerini kutsal kabul eden küçük gruplar var. Hatta bazı ezoterik dernekler, Rasputin’in metinlerini bir tür kehanet kitabı gibi okuyor. Kimisi hâlâ onun bir gün döneceğini düşünüyor. Gerçek mi? Bilmem. Ama onun ismi bugün hâlâ yaşıyor.
Popüler kültürde de öyle. Boney M’in “Ra-Ra-Rasputin” şarkısı var, bilirsiniz. Çizgi romanlarda, filmlerde, video oyunlarında ölümsüz kötü adam olarak karşımıza çıkıyor. Hellboy’dan Anastasia’ya kadar birçok yapımda karanlık bir mistik karakter olarak sahne alıyor. Ama kimse tam olarak onun gerçekten ne olduğunu söyleyemiyor.
Sonuç? Bence Rasputin, bir figürden çok daha fazlasıydı. Zamanın ötesine geçmiş, hem hayranlık uyandıran hem korkutan bir karakter. Belki de gerçekten ölümsüzlüğe ulaşmış tek şey, onun efsanesi.
Ve şunu söylemeden bitirmeyeyim… Bu adamı öldürmek kolay olmadı. Belki de hiç olmadı.
Siz bu konu hakkında ne düşünüyorsunuz? Düşüncelerinizi bizimle yorumlar kısmından paylaşmayı unutmayın. Tüm içeriklerimiz için The Gamer Station Tüm İçerikler
Makalelerin orijinal dili Türkçedir. 34 farklı dilde yayın yapmaktayız. İçerikte yanlış bir cümle veya kelime görürseniz lütfen yorumlarda bizi bilgilendirmekten çekinmeyin!
